Το μοναστήρι της Παναγίας της Ευαγγελιστρίας έξω από τα τείχη στο Κάστρο της Σκιάθου.
( Η Παναγία στο Καλάμι).
Στο άξενο και απόκοσμο βορεινό τοπίο του νησιού, αντικρύ στο Κάστρο του βοριά, εκεί όπου αγριεύει το κύμα και μαστιγώνει ανελέητα τους βράχους, σ ένα πλάτωμα του απόκρημνου βράχου του Κουρούπη, βρίσκονται τα ερείπια του" βραχώδη θρόνου" της Παναγίας της Καστριώτισσας ή της Παναγίας στο Καλάμι, όπως την αναφέρει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, του μοναστηριού της, που είναι εγκαταλειμμένο πριν από δυο, σχεδόν, αιώνες. 
Είναι άγνωστο στους πολλούς και οι επισκέπτες του ελάχιστοι και μεμονωμένοι, μερικοί πιστοί και, ίσως, κάποιοι ρομαντικοί και " αλαφροϊσκιωτοι", θαυμαστές των ερειπίων , που αναζητούν τα ερείπια ως αντικείμενα, που τους φέρνουν στο νου την αδυσώπητη φθορά της ιστορικής συγκυρίας , τη σκληρότητα της φύσης και του ίδιου του χρόνου , σίγουρα όμως είναι τολμηροί. Ο τόπος είναι δυσκολοπλησίαστος και το μοναδικό μονοπάτι, που οδηγεί, από την παραλία, όπου εκβάλλει το ρέμα " Ντουμάν", είναι στενό, ανηφορικό, αδιαμόρφωτο, ακόμη κι επικίνδυνο , σε κάποια σημεία, λόγω της χαμηλής βλάστησης, που φυτρώνει στις πτυχές του εδάφους. ( Σήμερα, έχει μετατοπισθεί σ ένα πάτημα στην πλαγιά, εξαιτίας των κατολισθήσεων που προκάλεσε ο Daniel}.
Μέσα από ένα απόλυτα παπαδιαμαντικό σκηνικό-ήλιος, φώς, αιγιαλός, εχθρικοί βράχοι, βουνό-αναδύονται τα ερείπια του μοναστηριού. Το κτιριακό συγκρότημα είναι μικρών διαστάσεων αν κρίνει κανείς από τα απομεινάρια του τείχους και ακολουθεί τους κανόνες της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής στα χρόνια της τουρκοκρατίας, στον ελλαδικό χώρο: Περιορισμένες διαστάσεις( στην περίπτωση της Παναγίας στο Καλάμι, ίσως ο χώρος του φυσικού τοπίου να επέβαλε τον περιορισμό των διαστάσεων),λιτές μορφές, με στοιχειώδη εξωτερική διακόσμηση, σε αντίθεση με τον εντυπωσιακό , πολλές φορές, εσωτερικό τοιχογραφικό ή ξυλόγλυπτο διάκοσμο. Μέσα στους χώρους της μονής, υπάρχει το καθολικό, που αποτελείται από το Ιερό Βήμα ,το οποίο είναι πρόσθετο και 
τον κυρίως ναό. Δεν υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη νάρθηκα. Τόσο το Ιερό Βήμα όσο κι ένα μικρό κομμάτι του τείχους στη βόρεια πλευρά, είναι στην κυριολεξία," ξεκρέμαστα", ακριβώς στο χείλος ενός απότομου γκρεμού, που καταλήγει στη θάλασσα. Το περιτείχισμα των άλλων πλευρών, καθώς και οι τοίχοι των κελιών έχουν καταρρεύσει, ενώ από το καθολικό, τον κυρίως, δηλαδή, ναό, διατηρούνται οι περιμετρικοί τοίχοι και μόνον ένα τμήμα της κάλυψης στο Ιερό Βήμα και σε τμήμα της νοτιοανατολικής του πλευράς. Ο ναός ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο του σύνθετου τετρακιόνιου εγγεγραμμένου σταυροειδούς, ο οποίος χαρακτηρίζει τη σχολή της Κων/πολης, και είναι ο μοναδικός του τύπου αυτού στη Σκιάθο. Στην ανατολική πλευρά του, υπάρχει το τριμερές Ιερό Βήμα, με τρείς κόγχες να διαμορφώνονται εσωτερικά, στο πάχος του τοίχου οι δύο , ενώ η μεσαία εξέχει, ελαφρά, εξωτερικά.
Η ιστορία της Μονής δεν κατοχυρώνεται από γραπτές μαρτυρίες ή άλλες ιστορικές πηγές, έτσι παραμένει άγνωστη η ακριβής χρονολογία της ίδρυσής της. Η επικρατέστερη εκδοχή είναι αυτή , που την τοποθετεί στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, δηλαδή μεταξύ του 15ου και 16ου αι. Υπάρχει και μια άλλη άποψη, η οποία όμως, στηρίζεται σε αόριστες πληροφορίες, και την τοποθετεί στον 14ο αι., με την εγκατάσταση των σκιαθιτών στο Κάστρο .Η παλαιότερη γραπτή μαρτυρία, η οποία αναφέρεται στο μνημείο, βρίσκεται στη διαθήκη της Ουρανίτσας, συζύγου
